Analiz

Posted on Eylül 8, 2007

0



18 yaşındaki çocuğunuzu Tanzanya’ya yollar mıydınız?
Başlıklı yazıda Mehmet Yılmaz çocuk terbiyesi diye benimsediğimiz aşırı korumacı ve bencil tutum ve davranışı anlatıyor. Aslında soru soruyor. kendine ve herkese. Çocuğunu servis olmadan sokağa çıkarmayan,arabasız bir yere bırakmayan,sokaktaki hayatla yüzleşmesini devamlı engelleyen anne ve babalar yüzünden gençlik bizim geleceğimiz olmakatan uzaklaşıyor. Hiç bir sorumluluk almadan yetişen bu genç kız ve erkekler öyle bencil ve korkularla dolu ki evlilik hayallerindne bile geçmiyor neredeyse. Çocuk istemiyorlar. Sorumluluk ev fedakarlık isteyen her şeye uzak duruyor. Dehşete kapılıyorlar. he rşey hazır ağızlarına verilsin istiyorlar.
Türkiye’de bu "modern" sanılan çocuk terbiyesi son 40 yılın ürünü. Sürekli üniversitede okuyan,yeni diplomalar alan gençlere aileleri "çok seviyor da okuyor dördüncü fakülte" diyor!!! oysa hayattan korkan genç için tek çare son durak olan üniversiteye demir atıp kalmak.Hiç büyümemek.
Çocuklarına yapışarak bir hayat geçiren anneler yüzünden erkekler bağımlı kızlar huysuz. Ortalıkta yetişkin insan yok!!!!Ama anne babalarına bağımlı yaşayan, kimseyi çekmeyen 30lu,40lı yaşlarda bencil ve mutsuz insanlar çoğunlukta. Çocuklarına hayatıacılarını değil, bedeni acı bile çekmesine izin vermeyen aileler "aman da aman " sloganıyla gerçek dünyayı sevmeyen, sanal aleme kaçan kuşaklar yetiştiriyor.
Başkasının acısına omuz silken çocuklarımıza Mevlana, Yunus Emre okutalım. Kendi kültürel kodlarımızda sevgi öğretelim. 
 
 
Nevval Sevindi
Reklamlar
Posted in: Uncategorized